แสดงกระทู้

This section allows you to view all posts made by this member. Note that you can only see posts made in areas you currently have access to.


Messages - patt.e

หน้า: [1] 2 3 4
1
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=1cqAaoyryYw

 

คลิปนี้เป็นการทดลองหาปริมาณ Tar หรือน้ำมันดิน ที่ได้จากการเผาไหม้ของบุหรี่ 400 มวน ... นึกสภาพเจ้าก้อนดำๆ เหนียวๆ นี่ไปอยู่ในปอดแล้วก็ขนลุกนะเนี่ย สงสารปอดจริงๆ เลิกสูบกันดีไหมครับ ??

2
VPN / ปัญหา VPN และแนวทางการแก้ไข
« เมื่อ: พฤศจิกายน 04, 2011, 02:24:00 pm »

3
http://tanee.oas.psu.ac.th/index.php?option=com_content&task=view&id=145&Itemid=93

นื่องด้วยมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี ประกาศหยุดการเรียนการสอนในช่วงวันอีดิลอัฎฮา ซึ่งตรงกับวันอาทิตย์ที่ 6 พฤศจิกายน 2554 ประกอบกับช่วงเวลาดังกล่าวของทุกปีจะมีผู้มาใช้บริการหอสมุดฯ จำนวนน้อยมาก หอสมุดฯ จึงขอปิดบริการระหว่างวันที่ 5-7 พฤศจิกายน 2554

หากท่านประสงค์จะคืนหนังสือหรือโสตทัศนวัสดุในช่วงวันและเวลาที่หอสมุดฯ ปิดบริการ โปรดส่งคืนในตู้รับคืนทรัพยากรสารสนเทศบริเวณด้านหน้าอาคาร สำนักวิทยบริการ

หอสมุดฯ ขออภัยในความไม่สะดวกมา ณ โอกาสนี้
สอบถามข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่
งานบริการสารสนเทศ หอสมุดจอห์น เอฟ เคนเนดี้

4
IT / การติดตั้ง pecl packet ของ php
« เมื่อ: สิงหาคม 18, 2011, 11:33:33 am »
การติดตั้ง pecl packet ของ php

#pecl intall packet_name

หรือ download packet มาก่อน

#cd packet_dir
#phpize
#rm aclocal.m4
#autoreconf
#./configure
#make
#make test
#make install

5
เปิดแล้วครับ "หนังสือนานาชาติ (The Foreign Books) on web"

http://tanee.oas.psu.ac.th/index.php?option=com_content&task=category&sectionid=7&id=59&Itemid=222

พร้อมกับเผยแพร่ผ่านทาง facebook และ twitter หอสมุดฯ

6
เนื่องด้วยในเดือนรอมฎอนของทุกปีจะมีจำนวนผู้เข้าใช้บริการหอสมุดฯ น้อยมาก ใน
ปีนี้ หอสมุดฯ จึงกำหนดเวลาเปิดบริการ
วันจันทร์-ศุกร์   เปิดบริการเวลา   08.30-19.30 น.
วันเสาร์             เปิดบริการเวลา   09.00-18.00 น.
วันอาทิตย์         เปิดบริการเวลา   09.00-17.00 น.

***หากท่านประสงค์จะคืนหนังสือหรือโสตทัศนวัสดุในช่วงวันและเวลาที่หอสมุดฯ
ปิดบริการ โปรดส่งคืนในตู้รับคืนทรัพยากรสารสนเทศบริเวณด้านหน้าอาคาร
สำนักวิทยบริการ***

จึงแจ้งมาเพื่อทราบทั่วกันและขออภัยในความไม่สะดวก

7
ITZONE / เวลาให้บริการ ITZONE ในเดือน เดือนรอมฎอน
« เมื่อ: สิงหาคม 10, 2011, 08:36:30 am »
เวลาให้บริการ ITZONE ในเดือน เดือนรอมฎอน
วันจันทร์-ศุกร์   เปิดบริการเวลา   08.30-19.00 น.
วันเสาร์             เปิดบริการเวลา   09.00-17.30 น.
วันอาทิตย์         เปิดบริการเวลา   09.00-16.30 น.

8
IT / Droidsans : Anti Piracy
« เมื่อ: กรกฎาคม 27, 2011, 08:43:53 am »

9
ITZONE / Fack Book ของ JFK ITZONE
« เมื่อ: กรกฎาคม 26, 2011, 12:36:15 pm »
Fack Book ของ JFK ITZONE
http://www.facebook.com/groups/jfkitzone?ap=1

10
ใครที่เชื่อว่าความสุขในชีวิตหายาก เกิดยาก
แบบอย่างการใช้ชีวิตอาจารย์หนุ่มคนนี้เป็นบทพิสูจน์ได้อย่างดีว่า
ความสุขไม่ได้ยากเกินที่เราจะไขว่คว้ามาไว้ข้างตัว ก็แค่เปลี่ยนมุมในการมอง

May you all be healthy and happy..

ความสุขที่เงินซื้อไม่ได้ ของเผ่าทอง ทองเจือ

หนุ่มใหญ่ภายใต้อาภรณ์แบบไทยนิยม ที่ใครๆ
แม้แต่คนที่ไม่เคยเป็นลูกศิษย์ลูกหามาก่อน เรียกขานกันว่าอาจารย์แพน
หรืออาจารย์เผ่าทอง ทองเจือ ผู้นี้ คือ มือวางอันดับต้นๆ
ของประเทศในเรื่องประวัติศาสตร์ไทย

 ในอดีต อาจารย์เผ่าทองคือหนุ่มฮ็อตในแวดวงสังคมไฮไซ เคยมีชื่อเสียง
ในฐานะดารา นายแบบ และเคยเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย ตำแหน่งสุดท้ายคือ
คณบดีคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

     ระยะหลังมานี้อาจารย์ผ่าทองเป็นที่รู้จักโด่งดังในแวดวงของนักสะสมผ้าโบราณ
ปัจจุบันเป็นเจ้าของร้านผ้าไทยเผ่าทอง ระดับพรีเมี่ยม
ด้วยความสามารเฉพาะตัว ทำให้ได้รับความไว้วางใจจากภาครัฐ
ให้เป็นผู้จัดทำอาภรณ์สำหรับผู้นำประเทศที่มาร่วมประชุมในเมืองไทยหลายต่อหลายครั้ง
นอกจากนั้นยังมีธุรกิจโรงงานทอผ้าในจังหวัดลำพูน มีผืนนาทำการเกษตร
 และสินค้าแปรรูปที่เน้นเรื่องของธรรมชาติ ทำบริษัทท่องเที่ยว อัญญมัญญา
ทั้งยังเป็นที่ปรึกษาให้บริษัทเอกชนหลายต่อหลายแห่ง ฯลฯ

ดูเหมือนเวลา 24 ชั่วโมง ต่อวันของอาจารย์เผ่าทองจะยาวนานกว่าคนส่วนใหญ่
ภารกิจร้อยแปดพันประการกับชีวิตที่อยู่กับงาน
7 วันต่อสัปดาห์ ทำให้อาจารย์ถึงกับเคยป่วยเจียนตายด้วยโรคมะเร็ง
 แต่กระนั้นผู้ชายที่ชื่อเผ่าทองก็ยังเดินหน้าทำงานต่อไปไม่หยุด
ที่สำคัญ ขณะที่ชีวิตเต็มไปด้วยงาน แต่อาจารย์ก็ยังสามารถดำรงความเป็นปกติ
แถมเต็มไปด้วยมุมมองผ่อนพักของความสุขรายทางในทุกขณะ
อาจารย์ทำได้อย่างไร

ก่อนอื่นขอถามเรื่องงานที่หอนิทรรศน์รัตนโกสินทร์ก่อนค่ะ
อาจารย์เข้ามาทำในส่วนไหนคะ

   คือผู้รู้จักกับบริษัทไรท์แมน
(ซึ่งเป็นผู้อำนวยการอาคารนิทรรศน์รัตนโกสินทร์) มานาน
เคยทำงานร่วมกันมาหลายครั้ง กระทั่งเมื่อ
3 ปีที่แล้ว เขาติดต่อมาว่าจะมีโปรเจ็คท์อันนี้
บอกว่าจะเป็นสถานที่รวบรวมประวัติศาสตร์ความเป็นไปของรัตนโกสินทร์
ฟังดูน่าสนุกก็เลยตกลงทำ

     ผมรับผิดชอบห้องเยี่ยมเยียนถิ่นกรุง
เรื่องย่านหัตถกรรมชุมชนและชีวิตในวัง เราทำออกมาให้เป็นห้องจริงๆ
ถือว่าเป็นประสบความสำเร็จในระดับที่น่าพอใจ
อุปกรณ์ประกอบฉากซึ่งคือพร็อปทั้งหมด จะต้องหาให้ถูกกับยุคสมัย
 เหมือนเราสร้างหนังพีเรียลขึ้นมาเรื่องหนึ่งเลยของทุกอย่างที่อยู่รอบตัวจะต้องถูกกับฐานันดรศักดิ์ของผู้ใช้
เพราะในวังมีตั้งแต่เจ้านาย บ่าว สามัญชน ลดหลั่นชั้นยศกันไป
ผลออกมาผมก็พอใจ เพราะมีความถูกต้องในเรื่องระเบียบแบบแผนในราชสำนักมาก
เวลาเดินเข้าไปในห้องนี้
จะรู้สึกเหมือนย้อนกลับไปในสมัยรัชกาลที่ 5 คนที่เข้าไปจะไม่อยากเดินแล้ว
อยากจะคลานเข่า
เพราะมีเจ้านายนั่งอยู่รอบตัวเรามีข้าทาสบริวารหมอบราบอยู่กับพื้น
จะรู้สึกว่า เอ.. เรามายืนอยู่ได้อย่างไร ควรจะคุกเข่าคลานด้วย อะไรอย่างนั้น

อาจารย์เอาเวลาจากไหนมาทำตรงนี้

ตอนนี้เรียกได้ว่าผมสวมหมวก 500 ใบ ชีวิตผมต้องเฉาะเข้าไปวันหนึ่งมี 24
ชั่วโมง คิดของผมมันเฉาะมากเลย เวลานัดหมายเราก็นัดกันหลายที่
แต่ส่วนใหญ่จะนัดที่บ้าน เพราะที่บ้านมีห้องสมุดด้านนี้โดยตรง
นอกจากไม่ไหวจริงๆ ก็จะวิ่งวไปสตาร์บัคบ้าง ไปร้านอาหารบ้าง
บางทีอยู่โรงงานที่ลำพูน
เพราะมีออร์เดอร์เสื้อเร่ง ก็ยกทีม8-10 คน ขึ้นไปประชุมกันที่ลำพูน กิน นอน
เกลือกกลิ้งกันอยู่ตรงนั้นเลย คือ ทั้งเราและเขาต้องพยายามทำตัวให้ยืดหยุ่น
แล้วงานก็จะเดินแล้วก็ได้สนุกด้วยกัน บางทีก็วิ่งไปที่ออฟฟิศของไรท์แมน
นี่ถ้าแล่นไปอีกนิดหนึ่ง น่ากลัวจะถึงเขมร ความที่ทุกฝ่ายพร้อมใจกันยืดหยุ่น
ทำให้สนุก ไม่ใช่ว่าต้องมาหาผมอย่างเดียว การทำงานก็ง่ายขึ้น

เท่ากับว่าอาจารย์ทำงานแบบไม่มีวันหยุดเลยหรือคะ

     คือผมทำงานทุกอย่างพร้อมกันหมด ชีวิตผม 24 ชั่วโมงมีแต่งาน
ไม่เคยมีเสาร์อาทิตย์มาหลายสิบปีแล้ว และไม่เคยคิดว่าเป็นความทุกข์ด้วย
เพราะเวลาทำงานคือเวลาพักผ่อน เวลานอนคือเวลาทำงาน
ก็คิดกลับกันเสียอย่างนั้น ผมเองก็ไม่ได้รู้สึกเครียด
เพราะถือว่าเราเลือกงานทำได้
เป็นคนที่โชคดีที่สุดยิ่งกว่าทำบุญอะไรมาในชีวิตเสียอีก คือเลือกที่จะทำ
กับเลือกที่จะไม่ทำได้
     มีเพื่อนๆหลายคนที่บอกว่าเบื่อมาก
ไม่อยากตื่นเช้าขึ้นมาทำงานแต่ก็ต้องทำ เปลี่ยนออฟฟิศก็ไม่ได้
เลือกงานก็ไม่ได้ ไม่ใช่ว่าเราเก๋ไก๋นะ
แต่ว่าการที่เราเลือกได้เพราะเราไม่ได้ยึดติดว่างานนี้เงินเยอะ
 งานนี้มีเกียรติ แต่เลือกเพราะงานนี้สนุก
ถ้าคิดว่างานกวาดถนนสนุกเราก็กระโดยลงไปกวาดถนน
อาจะได้ค่าตอบแทนวันละร้อยกว่าบาท แต่เรามีความสุขตรงนั้น
เพราะฉะนั้นสิ่งที่โชคดีที่สุดพระให้เรามา คือเราเลือกที่จะทำได้ มีหลายจ๊อบ
หลายบริษัทที่ติดต่อมา แต่ดูแล้วไม่สนุกก็ไม่ทำ
 การทำงานไม่ใช่แค่มานั่งโต๊ะแล้วคุยงาน
บางทีมันต้องมีบรรยากาศของความมีไมตรี มีหลายอย่างมาประกอบ
และเวลาที่นั่งคุยก็ไม่ได้คุยว่าผมจะได้เท่าไร คุณจะได้เท่าไร
แต่เหมือนกับเพื่อนสองคนมานั่งคุยกัน แล้วก็ยังมีน้องๆ มาแชร์ไอเดียด้วยกัน
มันก็มีความสุขเหมือนอยู่ท่ามกลางเพื่อน
 ไม่ได้คิดว่าเป็นการทำงานเลยพูดจามึงวาพาโวย เอะอะมะเทิ่งกัน
เวลาคุยงานเป็นอะไรที่สนุก เป็นอะไรที่นึกถึงตลอดเวลาที่เซ็งๆ
แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะเลือกได้หมด
บางครั้งคิดว่าเลือกแล้ว แต่ก็ยังแจ็คพ็อต เจองานที่เซ็ง
ก็ใช้วิธีนึกเรื่องอะไรที่ตลกๆ อย่างเช่น
วันนี้ประชุมกันเรื่องสคริปต์ตอนเปิดรัตนโกสินทร์อินโทรดักชั่น
 ในห้องประชุมมีแต่ผู้ใหญ่หมด บรรยากาศก็เครียด ผมขึ้นมา
ทุกคนก็หันมามองว่าเป็นอะไร ก็เป็นความสุข ทำไมเราจะต้องไปใฝ่หาทุกข์
ความสุขเราสร้างได้ เราหาได้ เวลาเซ็ง
เราก็แอบนึกถึงวันที่เราเขียนสคริปต์กัน

อาจารย์วางแผนชีวิตไว้ว่าจะต้องเป็นอย่างนี้หรือเปล่า

     ไม่เคยวางอะไรเลยในชีวิต
จะพูดไปชีวิตก็ไม่ใช่ดนตรีที่ต้องการเรียบเรียงโน้ต
ชีวิตผมมันเหมือนเสียงธรรมชาติ เหมือนเราเดินเข้าไปในป่า
นกตัวนั้นอยากร้องมันก็ร้อง หมาอยากเห่ามันก็เห่า
อะไรต่ออะไรที่มันจะเกิดก็ต้องเกิด
 เพราะฉะนั้นเวลาที่มีคนพูดว่าผมประสบความสำเร็จ ผมจะบอกว่า
ชีวิตนี้คือชีวิตที่ไม่มีอะไรสำเร็จเลยสักอย่าง มันไปของมันเรื่อยๆ
อาจเป็นเพราะค่านิยมของคนที่พูดว่าสำเร็จจะต้องมีตำแหน่งสูงสุด
มีเงินมากที่สุด เป็นนิยามที่คนคาดหวัง
แต่ผมคิดว่าผมไม่ได้มีเกียรติยศสูงสุด
 ไม่ได้ร่ำรวยที่สุด ไม่ได้มีอำนาจมากที่สุด แต่ผมมีความสุขที่สุด
     ผมอาจจะมีความสุขมากกว่าคนที่มีเงินมากที่สุด
ผมอาจจะมีความสุขกว่าคนที่มีอำนาจมากที่สุด
ผมอาจจะมีความสุขมากกว่าคนที่คิดว่าประสบความสำเร็จ
แต่ความสุขของผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะอธิบายอย่างไร
 คนชอบถามว่ามีความสุขอย่างไร
ก็สุขตามแบบของเราบางคนมีคนขับรถให้นั่งแล้วมีความสุข
ไปไหนมาไหนด้วยรถส่วนตัวแล้วมีความสุข แต่ผมไม่ชอบรถส่วนตัว ถามว่ามีไหมก็มี
มีคนขับไหมก็มี ขี้ข้ามีไหมก็มี
แต่ชอบเดินออกจากบ้านไปหน้าปากซอยขึ้นรถไฟฟ้า ชอบมีชีวิตอยู่บนรถไฟฟ้า
ชอบเดินฟุตปาธ
 มาที่นี่ก็นั่งรถไฟฟ้ามาสุดสายที่สะพานสาธร แล้วลงเรือมา คือชอบเห็นคน
ผมเล่นเฟซบุ๊กกับเพื่อน เพื่อนบอกทำไมมึงมีนิสัยแบบนี้
ก็บอกกูชอบสำเร็จความใคร่ด้วยการได้เห็นมนุษย์ เห็นหลากหลายชีวิต
แล้วกูมีความสุข ไม่ต้องทำอะไรหรอก อยู่บนรถไฟฟ้า มองไปในรถทั้งคัน
พอถึงอีกสถานีหนึ่งคนชุดเก่ามองไปยังไม่ทันหมด
 มีคนชุดใหม่ขึ้นมาให้มองใหม่ มันมีวิถีชีวิต
มันมีความรู้สึกบนใบหน้าของแต่ละคน บางคนเข้ามาด้วยความสุข
บางคนเข้ามาหน้าตาเศร้าหมอง
บางคนเข้ามาถึงก็ทำงานบางคนขึ้นมาบนรถก็มองหมดทุกคน แต่บางคนไม่มองใครเลย
มองเท้าอย่างเดียว ไม่รู้สิ ผมเป็นคนชอบดูความรู้สึก เป็นโรคจิต
 แล้วเพื่อนบอก มึงได้เงินได้ทองจากการมองไหม ก็ไม่ได้อะไรหรอก แต่ได้ความสุข
ความสุขเป็นสิ่งที่จับต้องไม่ได้ ความสุขของแต่ละคนเอามาเทียบกันไม่ได้
ความสุขประเมินเป็นรูปธรรมไม่ได้ มันเป็นนามธรรม

อาจารย์คิดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรค่ะ

     ตอนที่ผมป่วยเป็นมะเร็ง ตอนนั้นป่วยหนักมาก ผมใช้เวลารักษาอยู่
5 ปี หลังจากที่เจ็บ ความคิดก็เริ่มเปลี่ยนไปเยอะมาก
ตอนทำคีโมผมไม่เหลือสักเส้น แย่มากแต่งตัวอะไรก็ไม่ได้ นอนโรงพยาบาลตลอด
ไม่ได้ผัดหน้าทาแป้งเลย จนกระทั่งคุ้นชินกับความไม่ต้องปรุงแต่งอะไร
หายออกมากินข้าวไม่ต้องปรุง กินก๋วยเตี๋ยวไม่ต้องปรุง
 เขาให้มาอย่างไรก็กินอย่างนั้น มีความรู้สึกว่าอาหารที่ไม่ต้องปรุงเลย
จืดที่สุดนี่ มันก็ต้องกินได้

   วัวควายมันกินหญ้า ทำไมมันกินได้
เราก็ลองกินอย่างควายดูเห็นมันเคี้ยวอร่อยมากเลย เรากินเข้าไปแล้วไม่อร่อย
มันเหม็นเขียว ครั้งแรกต้องถุยทิ้ง ไม่ใช่คายนะ คายนี่มันสุภาพไป
ต้องใช่คำว่าถุยเพราะมันขมมาก
 คายนี่มันยังช้า ถุยนี่มันเร็ว ถามว่ากินได้ไหม คือ กินได้ แต่มันไม่อร่อย
แล้วระบบย่อยของเราไม่ดี ถ่ายออกมามันก็ยังเป็นเส้นหญ้าคาอยู่
ก็เข้าใจว่าธรรมชาติสร้างให้ระบบการย่อยกับระบบฟันเคี้ยวเอื้องของควายต่างกับเรา
ก็มานั่งคิดว่า จงกินอาหารที่เขากินมาตั้งแต่ดึกบรรพ์เถิดจะดีกว่า
 ชีวิตจะง่ายขึ้น ชีวิตทำไมต้องมาปรุงแต่งให้มันซับซ้อน ก็ตั้งคำถามกับตัวเอง

     ข้าวที่หุงมาเสร็จแล้ว ทำไมต้องหุงก็กินข้าวดิบ
กินข้าวสารผลปรากฏว่าท้องขึ้น เคี้ยวเข้าไปจนแหลกแล้วกลืน
เลยท้องขึ้นท้องอืด เป็นลมเพราะมีแก๊ส คุยกับหมอ
หมออธิบายว่าระบบย่อยทำงานไม่ได้
เพราะข้าวที่ไม่ได้ผ่านกระบวนการทำให้มันอ่อนตัวลง ก็ถามอีกว่า
แล้วทำไมต้องกินข้าวคลุกน้ำปลา เพราะจะให้มันมีรสใช่ไหม
ก็กินข้าวเปล่าสิ เคยกินข้าวทัพพีใหญ่ๆ กระเดือกเข้าไป
ทำไมมันไม่มีรสชาติอะไรเลย แต่ก็ต้องกินให้ได้โดยไม่ปรุงแต่ง

     จากความทะเยอทะยานที่ต้องมีนั่นมีนี่ ก่อนป่วยมีบ้าน
11 หลัง ทั่วประเทศ พอป่วยเสร็จแล้วไม่ได้ไปอยู่สักหลัง
เพราะว่านอนอยู่โรงพยาบาล ถามตัวเองว่าตอนที่เราเจ็บนี่นะ
เตียงเดี่ยวในโรงพยาบาลยังใหญ่เกินไปสำหรับความต้องการของเรา
เพราะเวลาที่เราเจ็บหนัก ตอนนั้นเวลาให้น้ำเกลือหนักมากๆ คือ
เรานอนนิ่งไปขยับพื้นที่แค่ศอกกว่าๆเท่านั้นที่เราต้องการ
ความกว้างความยาวก็เท่ากับตัวเราเท่านั้น มันพอดีกับโลงแค่นั้น
พื้นที่นิดเดียวจริงๆ เวลานอนตะแคง ยิ่งใช้พื้นที่น้อยลงไปใหญ่

     ก็เริ่มคิดอะไรที่มันง่ายขึ้น วางอะไรง่ายขึ้น
หายป่วยก็เริ่มเบื่อที่จะออกงาน ถ้าย้อนไปดูก่อนปี 2537
จะเห็นหน้าผมลงในคอลัมน์สังคมในหนังสือผู้หญิงเกือบทุกเล่ม แต่หลังจากปี
2537 จะเบรกแบบล้อหมุนเต็มที่ มาเร็วแล้วเหยียบเบรกกระแทก
รถก็จะหมุนกลับหัวไปทางเดิมที่เราแล่นผ่านมา

     ถ้าถามว่าชีวิตแบบที่เป็นอยู่ทุกวันนี้มีความทุกข์ไหม ก็ไม่ทุกข์
เพราะว่าต้องการอยู่คนเดียวมากขึ้น อยู่เงียบๆ มันเปลี่ยนหมดเลย
เปลี่ยนตั้งแต่เพลงที่ฟัง มาฟังเพลงง่ายขึ้น กินก็ง่ายขึ้น
อะไรก็ได้นอนยิ่งง่ายใหญ่ ทุกวันนี้นอนกับพื้นกระดานธรรมดา
ห้องรับแขกก็รื้อทิ้งไปเลย กลายเป็นห้องสมุด แล้วก็มีเก้าอี้
3-4 ตัวเอาไว้นั่งแค่นั้น ไม่มีความต้องการรับแขกอะไรเลย หลังจากที่หายป่วย
คุณแม่เสีย ยิ่งไม่มีใครจำเป็นจะต้องรับแขก

ถ้าอาจารย์ไม่ป่วย วิธีคิดของอาจารย์จะเป็นอย่างนี้ไหม

     ถ้าไม่ป่วย ผมก็คงเป็นดาวไฮโซประดับวงการ ตอนแรกที่ป่วยก็เสียใจ
เสียใจมาก ร้องห่มร้องไห้ ด่าพระ ประณามพระ ว่าเรานี่ทำดีมาตลอดแล้ว
ทำไมให้เกรดเรามาแค่นี้ คนที่บอกว่าไม่เสียใจทั้งหลายตอแหลทั้งนั้น
 ไม่มีใครหรอกที่ไม่เสียใจ เพราะชีวิตกำลังฟุ้งที่สุดแล้ว
ชีวิตช่วงที่เจ็บคือช่วงที่หอมหวานที่สุด ทั้งงาน ทั้งเงิน ทั้งเกียรติยศ
ทั้งชื่อเสียง มันโถม มันไม่ใช่มาธรรมดานะ มันกระแทกเข้ามาแบบรับไม่ทันเลย
แบบหันซ้ายก็เงิน หันขวาก็เงิน โกย โกยจริงๆ ช่วงก่อนปี 40 โห
มันไม่ใช่ฟองสบู่หรอก มันคือแฟบทั้งกล่องละลายน้ำ เงินทั้งนั้น
หาเงินง้าย...ย..ง่าย แบบกระดิกนิ้วก็ได้แล้ว

     ตอนนั้นคุณหมอนินนาท ชินะโชติ
ท่านเป็นครูสอนวิปัสสนากรรมฐานสายคุณแม่สิริ เคยเป็นลูกทัวร์ สนิทกันมาก
ท่านเพิ่งเสียไปเมื่อ 2-3 ปีนี้เอง พอท่านรู้ว่าผมเจ็บปั๊บ
ท่านบินไปหาผมที่เชียงใหม่ สิ่งแรกที่ท่านพูด คือท่านบอกว่า
ไม่ได้มากเยี่ยมอาการป่วยนะ แต่จะมาใช้วิชารักษาใจ
เพื่อที่จะต่อสู้กับความเจ็บป่วย สอนให้รู้จักทำสมาธิ
สอนให้รู้จักทำวิปัสสนากรรมฐานและที่สำคัญที่สุดคือ
 สอนให้ปลงกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเรา ทำให้ใจย่อมรับโรคที่กำลังเป็น
     ตอนนั้นผมเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย ขั้นสี่ปลาย
หมอบอกว่าอยู่ได้อีกสามเดือน ท่านคิดว่าเราคงไม่รอด
หมอนินนาทก็บอกต้องทำใจยอมรับ คุณหมอสอนว่า
ให้นึกว่าตัวเองว่าเป็นโซเฟอร์ขับรถ รถก็คือร่างกายของเรา
 ตอนเกิดมาใหม่ รถก็ใหม่เอี่ยม เครื่องเครามันดี เร่งเครื่องขึ้น
ขับปุเลงควบห้อไปได้ทั่วเมือง วันเวลาผ่านไปเราแก่ลง ก็เหมือนรถที่เก่า
วันหนึ่งติดไฟแดงอยู่แล้วรถดับ สตาร์ตเท่าไรก็ไม่ติด
ท่านถามว่าผมซึ่งเป็นคนขับจะนั่งอยู่ในรถต่อไปอย่างนั้นหรือ
ผมก็บอกต้องลงมจากรถมาโบกหารถคันใหม่
 ท่านก็บอกว่าถูกแล้ว วิญญาณก็ต้องทิ้งร่างแล้วก็ไปหาที่ใหม่
ฟังแล้วน้ำหูน้ำตามันทะลัก มันถูกเบรกแล้วนะชีวิตนี้ สิ่งที่เราเคยฝัน
พันล้านหมื่นล้าน เคยฝันทุกอย่างนี่ไม่ใช่แล้ว มันเป็นของนอกกายหมดเลย

     ใช้เวลายอมรับอยู่นานหลายเดือนเป็นปี กว่าจะเลิกตีโพยตีพาย
คำว่าตีโพยตีพายของผมคือ เวลาอยู่คนเดียว มันจะร้องไห้สะอึกสะอื้น
จิกหัว ทำทุกอย่างเลย
ว่าพระไม่ยุติธรรม ในที่สุดก็หมดแรงหมดฤทธิ์สลบไป
 แล้วมานั่งคิดได้ว่าเราจะจมปลักอยู่ตรงนี้ ชีวิตจะไม่มีอะไรดีกว่านี้เลย
ต้องยืนขึ้นให้ได้ สั่งตัวเองว่าต้องเช็ดน้ำตา ไปล้างหน้า ไม่ร้องไห้ ฮึดสู้
แต่ยังไม่ปลง สู้ในที่นี่คือ สู้ให้รอด ด้วยการออกกำลัง
หมอสั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำ ต้องมีชีวิต
มีชีวิตเสร็จแล้วต้องยอมรับว่าต่อไปนี้จะไม่มีชีวิตที่ร่ำรวยมหัศจรรย์เหมือนเดิมอีกต่อไป
ชีวิตต่อไปนี้จะหาเงินได้น้อยลงกว่าเดิม
     เริ่มปรับชีวิตด้วยการขายบ้านไปทีละหลังๆ ไม่ได้ขายเพราะต้องการเงิน
แต่ขายเพื่อจะซื้อใหม่ให้เป็นที่เดียวที่ตัวเองจะอยู่ได้
แล้วก็ซื้อเฉพาะเท่าที่ตัวเองพอ แต่ก่อนจะกว้านไปเรื่อยๆ
ก็เริ่มจำกัดตัวเอง
 เริ่มใช้ชีวิตเรียบง่ายขึ้น แต่ก่อนเราต้องนั่งรถเก๋ไก๋ รถเมล์ไม่ขึ้น
ตอนนี้ทุกอย่างมันง่ายหมดเลย กินข้าวข้างถนนได้ นอนกับไม้กระดานได้
เพื่อนที่มาเยี่ยมที่ห้องยังบอกว่า เฮ้ย มึงนอนกับกระดานจริงๆ
เลยหรือเอาผ้าปูที่นอนปูสักนิดหนึ่ง พอไม่ให้มันอนาถา มันดูแล้วสังเวช
ผ้าปูที่นอนก็คอตต้อนบางๆ ปูลงไปให้เป็นหมายว่านอนให้อาณาเขตนี้ไม่ดิ้นออกไป
ผ้าปูที่นอนพับครึ่งด้วยซ้ำจะได้แคบ ก็นอนอยู่ในเขตนี้

เรียกว่าหนึ่งในร้อยเลยก็ว่าได้
ที่คนป่วยโรคมะเร็งสามารถกลับมาใช้ชีวิตปกติได้ อาจารย์คิดว่าเกิดจากอะไร
บางคนบอกว่าเป็นปาฏิหาริย์

   ใช่ ก่อนหน้านั้นผมเคยถวายงานรับใช้สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ
ถวายงานรบใช้สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี พอเจ็บปุ๊บ
หมอบอกว่าไม่รอด สิ่งแรกที่ทำคือ โทร.หาท่านผู้หญิงสุภรเพ็ญ
 ท่านผู้หญิงสุประภาดา ท่านผู้หญิงมนัสนิตย์
ให้ช่วยกราบบังคมทูลลาตายต่อสมเด็จพระนางเจ้าฯพระบรมราชินีนาถ
และสมเด็จพระเทพรัตน์ฯให้ด้วย ผ่านไป
2-3 วัน
ท่านผู้หญิงสุประภาดากับท่านผู้หญิงสุภรเพ็ญก็อัญเชิญกระเช้าดอกไม้ผลไม้พระราชทานมาเยี่ยม
บอกว่ากราบบังคมทูลลาแล้ว แต่พระองค์รับสั่งว่าไม่ทรงรับ
และรับสั่งว่าไม่ให้ตาย ห้ามตาย
ส่วนสมเด็จพระเทพรัตน์ฯให้ท่านผู้หญิงมนัสนิตย์เชิญดอกไม้พระราชทานมา
และรับสั่งว่าที่ทูลลาไม่ทรงรับ และพระราชทานยาจีนมาให้ ผมยังถ่ายรูปเก็บไว้
ทุกวันนี้แจกกันดอกไม้พระราชทานของสมเด็จพระเทพรัตน์ฯกับกระเช้าดอกไม้ผลไม้ของสมเด็จพระนางเจ้าฯยังตั้งอยู่ในห้องโถง
เวลานั่งกินข้าว นั่งทำงาน ก็จะเห็นรูปนี้ตลอดเวลา เป็นกำลังใจ
 ยาจีนที่สมเด็จพระเทพรัตน์ฯพระราชทานและทรงบอกให้ผมทานซะ
ถ้าเผื่อดีให้กราบบังคมทูลขึ้นไป ท่านจะพระราชทานมาอีก
ท่านบอกยากนี้ต้องสั่งจากเมืองจีน ถ้ากินดีท่านจะทรงสั่งให้เอง
ผมถือว่าได้คีโมแล้ว ยานี้ก็ไม่ได้ทาน
แต่ใส่พานตั้งอยู่ที่ข้างเตียงแล้วเอาพวงมาลัยถวายทุกวัน
 พอหายเจ็บก็เอากล่องยานี้ขึ้นไว้บนหิ้งพระ ทุกวันนี้ก็กราบไหว้ด้วยพวงมาลัย
มีความรู้สึกว่าที่เราหายเป็นเพราะพระมหากรุณาธิคุณที่พระองค์ท่านรับสั่งเอาไว้
และสมเด็จพระนางเจ้าฯ ก็ทรงรับเป็นคนไข้ในพระราชินูปถัมภ์ด้วย
พระราชทานความช่วยเหลือดูแลเรามากเหลือเกิน มากจนอีกกี่ชาติก็ตอบแทนไม่หมด

อาจารย์เคยคิดว่าความเจ็บป่วยที่เกิดขึ้นเป็นเพราะกรรมหรือเปล่า

     ตอนแรกไม่คิด คิดแต่น้อยเนื้อต่ำใจ
จนคุณหมอนินนาทมาสอนก็ค่อยๆคิดไปเรื่อยๆ
จากนั้นคนก็เอาหนังสือธรรมะมาให้อ่านมากขึ้น ก็เข้าใจอะไรเยอะขึ้น
แต่ก่อนเป็นคนที่ไม่เคยคิดเรื่องธรรมะเลย ไกลธรรมะมาก
คิดแต่ว่าเงินคือความสุขที่จะบันดาลทุกอย่างให้ชีวิตได้
เงินซื้อทุกอย่างได้หมด หลังจากที่เจ็บแล้ว
ถึงได้รู้ว่าเงินซื้ออะไรไม่ได้เลยสักอย่างเดียว แม้แต่ชีวิตและความสุข

     เงินเป็นแค่ปัจจัยประกอบที่สมมุติเอา เราอยู่ได้โดยไม่ต้องมีเงิน
ตั้งแต่นั้นก็เลยฝึกตัวเองว่า ถ้าเราไม่มีเงินจะอยู่อย่างไร
โชคดีที่ได้ทำทัวร์ เพราะว่าเวลาไปต่างประเทศ
หลายประเทศที่เขายากจนกว่าเราอินเดีย พม่า
เขาไม่มีเงินสักบาทเดียวในบ้าน ไม่มีอุปกรณ์เครื่องอำนวยความสะดวก
สามีจะจุดไฟยังต้องเอาหินเหล็กไฟมาตีกัน ภรรยาเอาปุยนุ่นมาจ่อไฟ
ทั้งพม่า ทั้งอินเดียที่ในชนบท เขาเอาดินมาปั้นตากแดด เก็บหญ้า
เก็บฟางมาเผาบ้าง เอาดินมากินก็มี เอามาเผาแล้วกิน เผาทำภาชนะ
น้ำก็ตักจากแม่น้ำผักหญ้าเก็บเอาหมด เออ มันอยู่ได้ นั่นคือสัจธรรม
ที่สำคัญ ที่เลิกนอนที่นอนมานอนพื้น
เพราะนึกถึงองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
เวลาที่ท่านออกธุดงค์ไปเผยแผ่พระพุทธศาสนา ท่านจะนอนที่ไหน
ใครจะเป็นคนหอบที่นอน หอบฟูก หอบหมอนตามที่ท่านอย่างเก่งก็คือ
 เอาจีวรลงปู เอาจีวรม้วนมาหนุนศีรษะ เพราะฉะนั้นท่านนอกกับดินด้วยซ้ำ
นี่เรานอนกับพื้นกระดานในบ้าน สะอาดกว่าตั้งเยอะ
ก็เลยนึกว่าทำไมเราไม่ทำตัวให้ง่ายลงไปอีก ด้วยการนอนบนไม้กระดาน
เดือนแรกที่นอน แทบตาย นอนไม่หลับ มันเจ็บตัวกรุบกรับๆไปหมด
ปวดกระดูกไหล่กระดูกหลัง
 มันช้ำเลย กดทับจนช้ำ
เรารู้แล้วว่าคนที่ป่วยเป็นอัมพฤกษ์อัมพาตและคนที่ป่วยด้วยโรคกดช้ำหรือแผลกดทับเป็นอย่างนี้เอง
นี่ถ้าเราไม่ขยับ มันก็จะช้ำไปเรื่อยๆ แล้วก็เน่า เริ่มรู้หมด ดีจังเลย
เราไม่ต้องไปศึกษาจากไหนศึกษาจากตัวเอง คุณอาจเห็นว่าไร้สาระ
แต่ผมคิดว่านี่เป็นประสบการณ์ที่สำคัญ

ทราบว่าตอนนี้อาจารย์ทำอาหารปลอดสารพิษและอาหารธรรมชาติออกมาด้วย

 ตอนนี้ทำแหนมเผ่าทอง มีวางขายที่เดลี่โฮม ปากช่อง เราไม่ใช่ผงชูรส
ไม่ใส่สารกันบูด ไม่ใส่ดินประสิว เพราะฉะนั้นจะอยู่ในตู้เย็นได้แค่ 2
สัปดาห์ แกะออกมาขาวซีดแหงแก๋ ห่อด้วยใบตองล้วนไม่มีพลาสติก ทำสบู่เผ่าทอง
เป็นสมุนไพรไม่ใส่สารเคมีเลย เป็นก้อนก็จริงแต่ละลายง่าย ใช้ 7
วันละลายหมดแล้ว ใครทีขี้เหนียวอย่าไปซื้อไปใช้
ข้าวเผ่าทองเป็นข้าวพันธุ์เล็บนก
พันธุ์เดียวกับที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวกับสมเด็จฯเสวยอยู่ตอนนี้
หอมด้วยนุ่มด้วย และเป็นออร์แกนิกหมด ใช้ขี้วัวขี้ควาย ปุ๋ยคือขี้อย่างเดียว
เราไม่เคยคิดว่าขี้สกปรก เอามือกอบได้สองมือเลย
มันคือกากอาหารธรรมดา มันอาจจะมีกลิ่นเท่านั้น
 เราไปสมมุติว่าอันนี้คือกลิ่นเหม็นเราไปสมมุติเอาว่าดอกมะลิอันนี้คือกลิ่นหอม
สมมุติเอาหมดเลยทำไมไม่นึกว่ากลิ่นขี้อันนี้คือดอกมะลิ
และดอกมะลิคือกลิ่นขี้ ก็แค่นั้นเองมันก็จับได้แล้ว
ไปสะอิดสะเอียนว่ามันเป็นของสกปรก

มีเหตุผลอะไรที่ทำสินค้าพวกนี้ออกมาคะ

     ผลิตภัณฑ์พวกนี้ทำเพราะไม่ต้องการให้คนซัฟเฟอร์แบบเรา
หายป่วยแล้วสวดมนต์อยู่ทุกวันว่า
ถ้าเผื่อจะต้องตายแล้วให้คนอื่นอีกมากมายรอดชีวิตโดยไม่ต้องเป็นมะเร็ง
ก็ยินดีที่จะตาย คือตอนอธิษฐานว่าให้เราตายแทนคนอื่นได้
 ไม่ได้คิดว่าเป็นนักบุญหรืออะไรแต่ว่าเราคือคนที่ไม่มีภาระแล้ว หมดห่วง
พ่อแม่พี่น้องไม่มีห่วงอะไรแล้ว
เพราะฉะนั้นถ้าเผื่อคนอื่นยังมีครอบครัวที่ต้องดูแล ยังมีห่วงอยู่
ทำไมเราไม่อาสาที่จะตายแทนเขาล่ะ
ในเมื่อทุกคนเป็นเพื่อนมนุษย์ในโลกนี้เหมือนกัน ไม่อยากให้ใครทุกข์ตรงนี้เลย
 เราผ่านสิ่งที่แย่ที่สุดในชีวิตมาแล้วเหมือนกับผู้ใหญ่ที่พูดว่าฉันอาบน้ำร้อนมาก่อน
เวลาฉันสอนเธอ เธอฟังสิ เธอจะได้ไม่ต้องมาซ้ำรอยความผิดของฉัน เราก็จะบอกว่า
ฉันผ่านโรคภัยไข้เจ็บมาก่อน
ฉันถึงไม่อยากให้เธอมาอยู่ในวงจรอุบาทว์ของโรคภัยไข้เจ็บนี้อีก
อยากจะป่าวประกาศว่าถ้าเธอกินให้ถูกสุขลักษณะ
 อย่าไปกินแพง ใช้ชีวิตให้ง่ายขึ้น เรียบขึ้นเธอจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้

ทุกวันนี้อาจารย์ยังมีภารกิจหรือมีสิ่งที่ยังอยากทำอยู่อีกหรือเปล่าคะ

     ที่ทำอยู่ก็พอแล้ว บริษัทไรท์แมนเรียกใช้บ้าง ทำเสื้อผ้าก็อยู่ตัวแล้ว
ตอนนี้สนุกกับการคิดแบบ สเก็ตซ์แบบ นั่งทอผ้าขึ้นลายใหม่ๆบ้าง
ลูกน้องก็ช่วยทำงานได้เยอะ ทำเรื่องแหนม สบู่ ข้าวเผ่าทองก็ลงตัวหมด
 รับตำแหน่งที่ปรึกษากรรมการผู้จัดการใหญ่ บริษัทเมืองไทยประกันชีวิต
คือเป็นที่ปรึกษาของคุณสาระ ล่ำซำ ก็เป็นแนววัฒนธรรมเหมือนกับที่ทำที่นี่
คิดว่าจะดึงวัฒนธรรมมาเข้ากับชีวิตประจำวันของคนรุ่นใหม่ได้อย่างไร
ไลฟ์สไตล์ของคนรุ่นใหม่ทำให้ห่างไกลจากวัฒนธรรม
ทำอย่างไรจะให้สองทางซึ่งสุดโต่งทั้งคู่
 ทั้งซ้าย ทั้งขวา มาประสานกันตรงกลางได้
คนวัยรุ่นก็ยังเสพวัฒนธรรมได้ไม่ต้องมาพับเพียบเรียบร้อยจำ
แต่อย่างน้อยรู้ว่าพับเพียบทำอย่างไรไม่จำเป็นต้องคลานเข่าตลอด 24 ชั่วโมง
แต่รู้ว่าถ้าจำเป็นจะต้องคลานเข่าจะคลานอย่างไร เราก็สอนอยู่ สอนลูกน้อง
อบรมพนักงานเรื่องมารยาทในการที่จะอยู่กับผู้อื่น
ไม่ใช่คำว่ามารยาทในการเข้าสังคม เพราะตัวเองไม่ค่อยเข้าสังคมแล้ว
แต่ว่าเป็นมารยาทที่จะอยู่ร่วมกับผู้อื่นได้ด้วยความเกรงใจและมีความอ่อนน้อมต่อคนที่มีอาวุโสกว่า
 พวกนี้เป็นเสน่ห์ของตัวเราหมดเลย
ที่พูดนี่ไม่ได้หมายความว่ามีแต่คนรักเราทั้งหมด คนเกลียดก็มี แต่รวมๆ
แล้วยังดีใจว่าคนรักเรามากกว่าคนเกลียด เพราะว่าเราอ่อนน้อมถ่อมตัว
ไม่เคยจองหองพองขน

การทำงานที่ผ่านมาทั้งหมด อะไรคือสิ่งที่อาจารย์ภูมิใจที่สุดค่ะ

     การได้ทำงานถวายสมเด็จพระนางเจ้าฯ
เป็นสิ่งที่ภูมิใจอันหนึ่งพอๆกับการได้ทำงานให้แก่ประเทศชาติ
งานที่ไม่จำเป็นว่าต้องใช้เงินเป็นกอบเป็นกำ
แต่เป็นงานที่แล้วได้ทิ้งอะไรไว้ให้คนรุ่นหลัง
อย่างการทำงานให้หอนิทรรศน์รัตนโกสินทร์ก็มีการตอบรับดีมาก
หลังจากวันเปิดอย่างเป็นทางการ
ผมเข้าเฟซบุ๊กมีคนที่มาชมงานส่งข้อความเข้ามา คนหนึ่งเขียนว่า
ขอบคุณอาจารย์เผ่าทองที่ฝากสิ่งดีๆไว้ให้คนรุ่นหลัง
โดยเฉพาะเรื่องเกี่ยวกับประเทศไทยของเรา

  ผมถือว่าไรท์แมนมีบุญคุณที่ให้โอกาสผมได้มาทำงานนี้
เพราะเขาจะเลือกใครก็ได้ เขาเป็นองค์กรใหญ่ แต่เขาเลือกเรา
ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองเก่งอยู่คนเดียว คนเก่งกว่าผมมีอีกเยอะ
เพียงแต่ว่าเขามีโอกาสหรือไม่เท่านั้น

ถ้ามีคนถามว่า อาจารย์อยากทำอะไรก่อนตาย

     อยากทำหนังสืออีกสักเล่มที่รวบรวมและเปรียบเทียบระหว่างประวัติศาสตร์ไทยตั้งแต่ก่อนประวัติศาสตร์ลงมา
จาก 5,000 ปีที่แล้วเกิดอะไรขึ้นในประเทศไทย
เทียบกับเหตุการณ์สำคัญๆที่เกิดขึ้นในโลกอย่างเช่น เมื่อปี พ.ศ.2325
ที่ตั้งกรุงรัตนโกสินทร์ ในปีพ.ศ.เดียวกันนี้ประเทศอื่นๆเขาเกิดอะไรขึ้นบ้าง
เป็นงานใหญ่มาก แต่อยากจะทำเพราะยังไม่มีใครทำตรงนี้

      เหตุผลคือ เวลาสอนหนังสือมักจะมีปัญหามากว่าเวลาพูดแล้วคนนึกภาพไม่ออก
หรือเวลาที่เราบรรยายให้ฝรั่งฟังถึงคิงรามาที่หนึ่ง คิงรามาที่สอง
ฝรั่งไม่รู้จักหรอก เหมือนกับเราพูดถึงประวัติศาสตร์อังกฤษเดี๋ยวจอร์จ
 เดี๋ยวเอลิซาเบธ แต่ถ้าเกิดเราพูดว่าควีนวิกตอเรียของอังกฤษ
ร่วมสมัยกับพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 ของไทย
และทรงมีพระชนมายุยืนยาวต่อมาถึงสมัยสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
รัชกาลที่ 5 โอ้โฮ จำได้เลยคลิกเลย
ซึ่งจากตรงนี้ก็จะนำพาต่อไปว่า รัชกาลที่ 4 เคยส่งราชทูตไปอังกฤษ
หม่อมราโชทัยมีชีวิตอยู่ร่วมสมัยกับควีนเอลิซาเบท อยาง่นี้สนุกกว่า
และราชทูตของรัชกาลที่ 4
ก็ยังไปฝรั่งเศสไปเฝ้าฯพระเจ้านโปเลียนที่ 3  และพระนางเจ้าวิกตอเรีย
พระเจ้านโปเลียนที่ 3 และรัชกาลที่ 4 ร่วมสมัยกัน ก็เกิดการเชื่อมต่อกันได้หมด
ถามว่ามีประโยชน์ไหม มีประโยชน์ ก็เลยอยากทำอันนี้ก่อนตาย
ประกอบรูปประกอบอะไรด้วย จะได้ทำให้คนรุ่นหลังรักประวัติศาสตร์มากขึ้น

     ใครที่เชื่อว่าความสุขในชีวิตหายาก เกิดยาก
แบบอย่างการใช้ชีวิตอาจารย์หนุ่มคนนี้เป็นบทพิสูจน์ได้อย่างดีว่า
ความสุขไม่ได้ยากเกินที่เราจะไขว่คว้ามาไว้ข้างตัว
ก็แค่เปลี่ยนมุมในการมอง


11
จิปาถะโซน / ยึดติด - ดีมากๆ อยากจะแบ่งปัน
« เมื่อ: กรกฎาคม 12, 2011, 09:05:38 am »
ยึดติด โดย พระไพศาล วิสาโล

สุด ..ได้เลขท้าย ๓ ตัวมาจากหลวงพ่อ เลยแทงไป ๑๕ บาท ปรากฏว่าถูกเผง
ได้มา ๖๐๐ บาท เขาดีใจมาก เที่ยวอวดใครต่อใครในหมู่บ้านว่าถูกหวย แต่พอรู้ว่า
คอนซึ่งเป็นเพื่อนบ้าน ก็แทงหวย ๓ ตัวถูกเหมือนกัน แต่ได้เงินมากกว่าคือ
๒,๐๐๐ บาท เพราะแทงมากกว่า สุดเลยยิ้มไม่ออก หงอยไปทั้งวัน
แถมยังโมโหตัวเองที่แทงน้อยไป

ใจ .. ไปเที่ยวไนท์บาซ่า เห็นผ้าพื้นเมืองลายงาม ราคา ๕๐๐ บาท แต่เธอต่อได้
๓๕๐ บาทจึงคว้าผ้าผืนนั้นกลับโรงแรมด้วยความดีใจ
แต่พอรู้ว่าไก่เพื่อนร่วมห้องก็ซื้อผ้าแบบเดียวกันมา แต่ได้ราคาถูกกว่า คือ
๓๐๐ บาท ใจก็หุบยิ้มทันที ไม่รู้สึกโปรดปรานผ้าของตนอีกต่อไป

แม้เราจะมี " โชค " หรือได้ของดีที่ถูกใจ
แต่หากไปเปรียบเทียบกับของคนอื่นเมื่อใด
สุขก็อาจกลายเป็นทุกข์ทันที หากรู้ว่าคนอื่นได้มากกว่า ได้ของดีกว่า
หรือได้ของที่ถูกกว่า ส่วนของดีที่เราได้มากลับด้อยคุณค่าไปถนัดใจ

บางครั้งอาจทำให้เราทุกข์กว่าตอนที่ยังไม่ได้ของนั้นมาด้วยซ้ำ
ที่จริงไม่ต้องไปเทียบกับของคนอื่นก็ได้
เพียงแค่เห็นของรุ่นใหม่วางขายหรือโฆษณาตามสื่อต่างๆ
ก็เกิดความไม่พอใจในของเดิมที่มีอยู่ทันที
ทั้งๆ ที่มันก็ยังใช้ได้ดี ไม่มีปัญหาอะไรรบกวนใจ
ยกเว้นข้อเดียวคือ มันสู้ของใหม่ที่วางขายไม่ได้
ทั้งๆ ที่มีของดีอยู่กับตัว แต่คนเราแทนที่จะพอใจกลับรู้สึกเป็นทุกข์
เพียงเพราะใจไปจดจ่ออยู่กับสิ่งดีกว่า (หรือมากกว่า) ที่ตัวเองยังไม่มี

แต่เมื่อใดก็ตามที่ของชิ้นนั้นเกิดมีอันเป็นไป
เช่นทำตกหล่นหรือถูกขโมยไป เราก็จะกลับมาเห็นคุณค่าของมัน
และนึกเสียใจที่เสียมันไป จะกินจะนอนก็ยังนึกถึงมันด้วยความเสียดาย
ทั้งหมดนี้ไม่ได้เกิดขึ้นใน กรณีที่เป็นสิ่งของเท่านั้น
แต่ยังเกิดกับกรณีที่เป็นคนด้วย เช่น คนรัก หรือแม้แต่พ่อแม่และลูก

ผู้คนจำนวนมากไม่เห็นคุณค่าหรือมีความสุขกับคนใกล้ชิด
เพราะไปนึกเปรียบเทียบคนอื่นว่าเขามีพ่อแม่ คนรัก หรือลูกที่ดีกว่าเรา
แต่วันใดที่เราเสียเขาไป เราถึงจะกลับมาเห็นคุณค่าของเขา
และเศร้าโศกเสียใจจนถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับเลยทีเดียว
เฝ้าหวนคำนึงถึงวันคืนเก่าๆ ที่เขาเคยอยู่กับเรา

คนเรามักทุกข์เพราะจดจ่ออยู่กับสิ่งที่ยังไม่มี หรืออาลัยในสิ่งที่สูญเสียไป
พูดให้ครอบคลุมกว่านั้นก็คือ
ทุกข์เพราะใจยังติดยึดอยู่กับอนาคตและอดีต
อนาคตและอดีตที่ว่ามิได้หมายถึง
สิ่งดีๆ ที่ยังไม่มีหรือที่เสียไปเท่านั้น
แต่ยังรวมถึงสิ่งไม่พึงปรารถนาที่ (คาดว่า) รออยู่ข้างหน้า
เช่นอุปสรรค และสิ่งไม่พึงปรารถนาที่พานพบ คำต่อว่า หรือการกระทำที่น่ารังเกียจ

คำตำหนิติเตียนไม่ว่าจะร ุนแรงแค่ไหน แต่ก็ทำอะไรเราไม่ได้
หากเราไม่เก็บเอาคิดซ้ำคิดซาก คำพูดเหล่านั้นผ่านพ้นไปนานแล้ว
แต่ที่ยังบาดใจเราอยู่ก็เพราะเราไม่ยอมปล่อยวางมันต่างหาก
ยิ่งคิดคำนึงถึงมันมากเท่าไรก็ยิ่งซ้ำเติมตัวเองมากเท่านั้น

การเอาเปรียบ กลั่นแกล้ง ทรยศ หักหลัง ก็เช่นกัน
แม้เป็นอดีตไปนานแล้ว แต่เราก็ยังทุกข์อยู่กับเหตุการณ์ดังกล่าว
ไม่ใช่เพราะเขายังทำเช่นนั้นกับเราอยู่
แต่เป็นเพราะเราชอบย้อนภาพอดีต
กลับมาฉายซ้ำในใจอย่างไม่ยอมเลิกรา
ย้อนแต่ละทีก็เหมือนกับกรีดแผลลงไปที่ใจ
หยุดย้อนอดีตเมื่อใดใจก็หายเจ็บเมื่อนั้น

อดีตเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว ส่วนอนาคตยังมาไม่ถึง
แต่จะมาถึงหรือไม่ ไม่มีใครรู้ได้!
แต่บ่อยครั้งเรากลับยึดมั่นสำคัญหมายอย่างเป็นจริงเป็นจัง
ว่ามันจะต้องเกิด ขึ้นแน่ เท่านั้นยังไม่พอถ้าเป็นเรื่องแง่ลบด้วยแล้ว
เรามักจะวาดภาพไปในทางเลวร้าย
แล้วก็ยึดมันเอาไว้ไม่ให้คลาดไปจากใจ ทั้งๆ ที่ยิ่งคิดก็ยิ่งทุกข์

ชายผู้หนึ่งเดินขึ้นตึกไปหาหมอ เพื่อฟังผลตรวจโรค
พอหมอบอกว่า พบก้อนมะเร็งระยะที่สองในปอดของเขา
เขาก็ถึงกับทรุด เข่าอ่อนเดินไม่ได้ กลับถึงบ้านก็กินไม่ได้
นอนไม่หลับ ซึมไปเป็นเดือน

ส่วนหญิงผู้หนึ่ง ป่วยกระเสาะกระแสอยู่นานหลายสัปดาห์
แล้ววันหนึ่งหมอก็บอกว่า เธอเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายที่ตับ
จะอยู่ได้ไม่เกิน ๓ เดือน ปรากฏว่าผ ่านไปแค่ ๑๒ วัน เธอก็สิ้นใจ
ทั้งสองกรณีไม่ได้ทรุดฮวบเพราะโรคมะเร็งเล่นงาน
แต่เป็นเ พราะใจเสีย ทันทีที่ได้ยินข่าวร้าย
ใจก็นึกภาพอนาคตของตัวเองไปในทางเลวร้าย
ยิ่งผู้ป่วยรายที่สองด้วยแล้ว
เธอนึกไปถึงวันตายของตัวเองเลยทีเดียว
แถมยังปรุงแต่งไปในทางที่มืดมน
เท่านั้นไม่พอเธอยังหมกมุ่นกับภาพดังกล่าวไม่หยุดหย่อน
ทั้งๆ ที่มันยังไม่เกิดขึ้น ผลก็คือถูกความทุกข์ท่วมทับจนมิอาจทานทนต่อไปได้

บ่อยครั้งเราเป็นทุกข์เพราะเรื่องที่ยังมาไม่ถึง
เช่น การสอบไม่ติดหรือตกงาน
โดยตัวมันเองไม่ก่อปัญหาแก่เรา มากเท่ากับใจที่ปรุงแต่งไปล่วงหน้า
ว่านับแต่นี้ไปชีวิตจะลำบากยากแค้นเพียงใด แล้วจะอยู่ดูโลกนี้ต่อไปได้อย่างไร
แต่เมื่อเวลาผ่านไปก็อาจพบว่าที่แท้เราตีตนก่อนไข้ไปเอง
เพราะปัญหาต่างๆ ที่ตามมาไม่ได้หนักหนาสาหัสอย่างที่คิด
สามารถแก้ไขให้ลุล่วงไปได้ในที่สุด

อย่างไรก็ตาม เราไม่ได้ปรุงแต่งเหตุการณ์ที่ยังมาไม่ถึงเท่านั้น
กับสิ่งที่เกิดขึ้นเฉพาะหน้า บางครั้งเราก็ปรุงแต่งให้เลวร้ายเกินจริง
เช่ น อยู่รีสอร์ตคนเดียวกลางดึก ได้ยินเสียงผิดปกติ
ก็ปรุงแต่งไปทันทีว่าถูกผีหลอก หรือไม่ก็มีคนจะมาทำร้าย
เห็นคู่รักกำลังคุยอย่างสนิทสนมกับชายหนุ่มในร้านอาหาร
ก็คิดไปทันทีว่า เธอกำลังนอกใจ

การคิดปรุงแต่งที่คลาดเคลื่อนจากความเป็นจริงนั้น
เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ แต่เมื่อใดที่เราหลงยึดว่ามันเป็นเรื่องจริง
เราก็กำลังก่อทุกข์ให้กับตัวเอง
แถมยังสามารถสร้างปัญหาให้แก่คนอื่นได้ด้วย

วัยรุ่นนั่งกินอาหารอยู่หน้าร้าน เผอิญขี้นกหล่นใส่หัว
แต่เขากลับคิดว่าเจ้าของร้านถ่มน้ำลายใส่หัว
จึงทะเลาะกับเจ้าของร้านอย่างรุนแรง
สักพักก็ออกจากร้านแล้วกลับมาพร้อมกับพวกอีกหลายคน
ควักปืนออกมายิงกราด
ถูกภรรยาเจ้าของร้านซึ่งกำลังท้อง ๕ เดือนตายคาที่
กลายเป็นฆาตกรที่ถูกตำรวจหมายหัวทันที

การยึดติดสิ่งที่ปรุงแต่งขึ้นเอง
เป็นที่มาอีกประการหนึ่งของความทุกข์
ทีแรกเราเป็นฝ่ายปรุงแต่งมันขึ้นมา
แต่เผลอเมื่อใดมันก็กลับมาเป็นนายเรา
สามารถผลักใจของเราไปสู่ความทุกข์
และชักนำชีวิตของเราไปในทางเสื่อมได้ง่ายๆ

กี่ครั้งกี่หนที่เราทำร้ายตัวเองและทำร้ายซึ่งกันและกัน
เพียงเพราะหลงเชื่อ ความคิดที่เราปรุงแต่งขึ้นมา
พูดอย่างนี้ไม่ได้หมายความว่า สิ่งที่ไม่ได้ปรุงแต่งขึ้นมาเอง
แต่เป็นความจริงแท้ๆ จะไม่ก่อปัญหา

ปฏิเสธไม่ได้ว่าหลายสิ่งหลายอย่างที่สร้างความทุกข์แก่เรา
เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ อยู่ในขณะนี้
เช่น รถเสีย เงินไม่พอใช้ ทะเลาะกับคนรัก ลูกคบเพื่อนไม่ดี งานไม่ก้าวหน้า
แต่ถ้าเรามัวแต่นึกถึงเรื่องเหล่านี้อยู่ตลอดเวลา
ไม่ว่าจะทำอะไร ก็กวาดเอาปัญหาต่างๆ มาครุ่นคิดด้วย
ทั้งๆ ที่ไม่เกี่ยวกันเลย เช่น กำลังทำงานอยู่
ก็ไปกังวลถึงรถ ถึงลูก ถึงพ่อแม่ แล้วยังห่วงคู่รักอีก
อย่างนี้แล้วจะไม่ทุกข์ได้อย่างไร

ปัญหาเป็นเรื่องที่ต้องแก้ ไม่ได้มีไว้ให้กลุ้ม !
แต่เมื่อใดที่เรากวาดเอาปัญหาต่างๆ มาทับถมจิตใจ
ทั้งๆ ที่ยังไม่ถึงเวลา (หรือไม่ใช่เวลา) ที่จะแก้ไข
ก็เตรียมตัวกลุ้มได้เลย นี้เป็นการยึดติดอีกแบบหนึ่ง

อันที่จริงแม้มีปัญหาแค่เรื่องเดียว
แต่ถ้าหมกมุ่นอยู่กับมันตลอดเวลา ก็ทำให้คลั่งได้
ทั้งๆ ที่เป็นเรื่องเล็กแต่ก็กลายเป็นเรื่องใหญ่ได้ง่ายๆ
เช่น หมกมุ่นกับสิวไม่กี่เม็ดบนใบหน้าวันแล้ววันเล่า
ก็อาจทำให้เจ็บป่วยหรือถึงกับทำร้ายตัวเองได้

การยึดเอาปัญหาต่างๆ มาทับถมใจ
บางครั้งก็ไปไกลถึงขนาดไปกวาดเอาปัญหาของคนอื่น
มาเป็นของเราเสียเอง เช่น เพื่อนมาปรึกษาปัญหาชีวิต
ก็เลยเอาปัญหาของเขามาเป็นของตนด้วย
จนกินไม่ได้นอนไม่หลับ

เท่านั้นยังไม่พอบางคนถึงกับแบกปัญหาของประเทศมาไว้กับตัว
เลยเป็นเดือดเป็นแค้นกับสถานการณ์บ้านเมือง
ทะเลาะกับใครไปทั่วที่คิดต่างจากตน
สุดท้ายก็เลยกลายเป็นส่วนหนึ่งของปัญหาบ้านเมืองไป

การยึดติดที่ลึกไป กว่านั้นคือ การยึดติดในตัวตน
สาเหตุที่เราทะเลาะกับคนที่คิดไม่เหมือนเรา
ก็เพราะเรายึดติดในความคิดของเรา

ความสำคัญมั่นหมายว่านี้เป็น " ความคิดของฉัน "
สะท้อนถึงความยึดติดในตัวตน
หรือที่ท่านพุทธทาสเรียกว่า ยึดติดใน " ตัวกู ของกู "

นอกจากความคิดแล้ว เรายังยึดติดสิ่งต่างๆ อีกมากมายว่า
เป็นตัวฉันของฉัน อาทิ สิ่งของ บุคคล ชุมชน ประเทศ ศาสนา
มีอะไรมากระทบกับสิ่งนั้น ก็เท่ากับว่ากระทบ " ตัวฉัน "
ด่าว่ารถของฉัน ก็เท่ากับด่าฉันด้วย
วิจารณ์ศาสนาของฉันก็เท่ากับวิจารณ์ฉันด้วย

เป็นเพราะเหตุนี้ เมื่อสิ่งของสูญหาย คนรักจากไป
เราจึงอดหวนนึกถึงไม่ได้ เพราะใจยังยึดว่าเป็นของฉันอยู่
จึงยังมีเยื่อใยที่ดึงให้ใจย้อนระลึกถึงอยู่เสมอ
เวลาให้ของแก่ใครไป ความยึดติดในของชิ้นนั้นก็ยังมีอยู่
จึงเฝ้าดูว่าเขาจะใช้ของชิ้นนั้นหรือไม่
ถ้าไม่ใช้ก็รู้สึกเป็นทุกข์ที่เขาไม่ได้ใช้ของ " ของฉัน "
ญาติโยมหลายคนจึงไม่สบายใจที่พระไม่ได้ฉันอาหารที่ตนถวาย

ยึดติดในตัว ตนอีกอย่างคือการยึดมั่นสำคัญหมายว่า
ฉันเก่ง ฉันหล่อ ฉันเป็นส.ส. ฯลฯ ไปไหนก็อดตัวพองไม่ได้
อยากแสดงบารมีให้ใครรู้ว่า " นี่กูนะ "
อยู่ที่ใดก็ต้องการให้คนชื่นชม สรรเสริญ เคารพ นบไหว้
แต่ถ้าไม่ได้รับการปฏิบัติดังกล่าว ก็จะโมโหขุ่นเคือง
จนอาจคำรามว่า " รู้ไหมว่ากูเป็นใคร ?"
ยิ่งเจอคำวิจารณ์ด้วยแล้ว ยิ่งทนไม่ได้เข้าไปใหญ่

การยึดติดใน " ตัวกู ของกู หรือนี่กู! นะ " เป็นรากเหง้าแห่งความทุกข์ นานัปการ
นำไปสู่การกระทบกระทั่งขัดแย้งและทำร้ายกัน
ขณะเดียวกันก็ทำให้เกิดความเครียดบีบคั้นภายใน
เมื่อประสบกับสิ่งที่ไม่พึงปรารถนา
ใช่แต่เท่านั้น แม้ได้สิ่งที่พึงปรารถนา
ก็ยังทุกข์เพราะได้ไม่สมใจ หรือทุกข์ที่คนอื่นได้มากกว่า

ที่น่าแปลกก็คือเราไม่ได้ยึดเอาแค่สิ่งดีๆ ที่ถูกใจ
ว่าเป็นตัวกูของกูเท่านั้น สิ่งที่ไม่ดี ไม่ถูกใจ
เราก็ยังยึดเป็นตัวกูของกูอีกเช่นกัน
เช่น ความเจ็บปวด เมื่อเกิดกับกาย
แทนที่จะเห็นว่า กายปวดเท่านั้น กลับไปยึดเอาว่า " ฉันปวด "
ความปวดเป็นของฉัน

เมื่อความโกรธเกิดขึ้นกับใจ
ก็ยึดมั่นสำคัญหมายว่า " ฉันโกรธ " ความโกรธเป็นของฉัน
ความยึดมั่นดังกล่าวรุนแรงชนิดที่ใจไม่ยอมไปไหน
มัวจดจ่อวนเวียนอยู่กับความปวดหรือความโกรธนั้นๆ อย่างเดียว
ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะความเผลอของใจ
รู้ทั้งรู้ว่ายึดแล้วทุกข์แต่ก็ยังยึดเพราะขาดสติ
ถ้าใจมีสติ ก็จะไม่เผลอยึดต่อไป

ความปวดความโกรธยังมีอยู่ก็จริง แต่คราวนี้มันทำอะไรจิตใจไม่ได้
เพราะใจไม่โดดเข้าไปให้ความปวดความโกรธเผาลน
เหมือนกองไฟที่ยังลุกไหม้อยู่
แต่ตราบใดที่เราไม่โดดเข้าไปในกองไฟ
หากถอยออกมาห่างๆ เป็นแค่ผู้สังเกตเฉยๆ ไฟก็ทำอะไรเราไม่ได้

สติช่วยให้ใจแยกออกมาอยู่ห่างๆ
จากความเจ็บปวดแ! ละอารมณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้น
กลายเป็น " ผู้ดู " มิใช่ " ผู้ปวด " หรือ " ผู้โกรธ "
จากความยึดติดกลายเป็นการปล่อยวาง

การปล่อยวางดังกล่าว
คือ หัวใจของการเป็นอิสระจากความทุกข์ทั้งหลาย
เพราะกล่าวอย่างถึงที่สุดแล้ว
ความทุกข์ทั้งมวลเกิดจากความยึดติด
ยึดติดอดีตกับอนาค ต ยึดติดสิ่งที่ปรุงแต่งขึ้นเอง
ยึดติดปัญหาต่างๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
รวมทั้งยึดเอาปัญหาต่างๆ มาเป็นของตน
ที่สำคัญคือ การยึดติดในตัวตน
เมื่อใดที่ปล่อยวางจากความยึดติดดังกล่าวได้
ความทุกข์ก็ไม่อาจทำอะไรเราได้อีกต่อไป

สติช่วยให้เรารู้ตัวเมื่อเผลอไปอาลัยอาวรณ์ในอดีต หรือวิตกกังวลกับอนาคต
พาจิตกลับมาอยู่กับปัจจุบันเมื่อรู้ตัวว่า
เผลอไปจมอยู่กับเหตุร้ายที่ผ่านไปแล้ว
คอยทักท้วงใจไม่ให้หลงเชื่อความคิดปรุงแต่ง
เพราะตระหนักว่า ความจริงอาจไ! ม่เป็นอย่างที่คิด
ในยามที่เผลอกวาดเอาปัญหาต่างๆ มาทับถมใจจนหนักอึ้ง

สติช่วยให้เราแก้ปัญหาเป็นเปลาะๆ เป็นเรื่องๆ
ไม่เอาปัญหาใดมาครุ่นคิดหากยังไม่ถึงเวลา (หรือไม่ใช่เวลา) ที่จะแก้
เวลาพักผ่อน ก็พักผ่อนเต็มที่
เมื่อถึงเวลาแก้ปัญหา ก็ใช้ปัญญาอย่างเต็มที่
ไม่มามัวตีโพยตีพาย หรือน้อยเนื้อต่ำใจว่า " ทำไมถึงต้องเป็นฉัน ?"

ความทุกข์นั้นไม่ได้อยู่ที่ว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับเรา
แต่อยู่ที่ว่าเรามีท่าทีหรือรู้สึกอย่างไรกับมันต่างหาก

แม้ปัญหาจะหนัก แต่ถ้าเริ่มต้นจากการยอมรับมันว่า
เป็นความจริงที่เกิดขึ้นแล้ว
ไม่ปฏิเสธผลักไสมันหรือก่นด่าชะตากรรม
ตั้งสติให้ได้แล้วหาทางแก้ไขมัน
แต่ขณะที่มันยังไม่หายไปไหน ก็ต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน

ไม่หวนนึกถึงอดีตอันผาสุก หรือปรุงแต่งอนาคตไปในทางเลวร้าย
ขณะเดียวกันก็ไม่หมกมุ่นอยู่กับปัญหา
หากปล่อยวางมันบ้าง ความสุขก็หาได้ไม่ยาก

นายทหารผู้หนึ่งไปเฝ้าสมเด็จพระสังฆราชเจ้า
กรมหลวงวชิรญาณวงศ์ ในฐานที่ทรงเคยเป็นอุปัชฌาย์ของตนมาก่อน
พอ! ไปถึงประโยคแรกที่กราบทูลก็คือ " หนักครับ ช่วงนี้แย่มากเลยครับ "
ว่าแล้วเขาก็ทูลเล่าปัญหาต่างๆ ที่รุมเร้าเข้ามาในชีวิต

สมเด็จพระสังฆราชเจ้าทรงฟังอยู่นาน
แทนที่จะตรัสแนะนำหรือปลอบใจ
พระองค์กลับรับสั่งให้เขานั่งคุกเข่า ยื่นมือสองข้าง
แล้วพระองค์ก็เอากระดาษแผ่นหนึ่งวางบนฝ่ามือของเขา
" นั่งอยู่นี่แหละ อย่าไปไหนจนกว่าข้าจะกลับมา "

รับสั่งเสร็จพระองค์ก็เสด็จเข้าไปในตำหนัก
นายทหารนั่งในท่านั้นอยู่นาน จาก ๑๐ นาทีเป็น ๒๐ นาที
สมเด็จพระสังฆราชก็ยังไม่เสด็จออกมา
เขาเริ่มเหนื่อย มือและขาเริ่มสั่น กระดาษชิ้นเล็กๆ หนักขึ้นเรื่อยๆ
จนประคองแทบไม่ไหว พอสมเด็จพระสังฆราชเจ้าเสด็จกลับมา
ก็ทรงถามว่า " เป็นไง ?"

คำตอบของเขาคือ " หนักครับ พระเดชพระคุณ เมื่อยจนจะทนไม่ไหว "
" อ้าว ทำไมไม่วางมันลงเสียละ ?"
สมเด็จรับสั่ง " ก็ไปยอมให้มันอยู่อย่างนั้น มันก็หนักอยู่ยังงั้นนะซี
มันจะเป็นอื่นไปได้ยังไง "

กระดาษที่เบาหวิว แต่หากถือไว้นานๆ
ไม่ยอมปล่อย ก็กลายเป็นของหนักไปได้
แต่ปัญหาถึงจะใหญ่โตเพียงใด
ถ้าไม่ยึดถือเอาไว้ ก็ไม่ทำให้เราทุกข์ได้

ใช่หรือไม่ว่าหินก้อนใหญ่จะกลายเป็็นของหนัก
และสร้างทุกข์ให้แก่เราก็ต่อ เมื่อเราแบกมันเอาไว้เท่านั้น
เมื่อมีสติรักษาใจ รู้เท่าทันความคิด ไม่เผลอยึดติดจนจิตหนักอึ้ง
แม้งานจะยาก อุปสรรคจะเยอะ ก็ยังเป็นสุขอยู่ได้

คัดลอกจาก...ยึดติด [สารคดี กุมภาพันธ์ ๒๕๕๑]
โดย พระไพศาล วิสาโล
ขออนุโมทนาขอบคุณชาวพุทธทุกท่านที่กรุณา forward mail
แนะนำธรรมทานนี้ต่อ ๆ กันไป

12
*ชีวิตเหมือนด้ายในหลอดด้าย * ควรมีชีวิตที่ไม่ประมาท

*มายาแห่งหลอดด้าย....โดยท่าน ว. วชิรเมธี
*<http://www.oknation.net/blog/lifesession/2008/12/03/entry-1>

สองสัปดาห์ก่อน ผู้เขียนจาริกปฏิบัติศาสนกิจในฐานะพระธรรมทูต
ที่มหานครนิวยอร์ค สหรัฐอเมริกา วันหนึ่งหลังจบการเสวนาธรรม
สตรีสูงอายุคนหนึ่งขอโอกาสเข้ามานั่งคุยกับผู้เขียน ระหว่างการสนทนา
ผู้เขียนสังเกตเห็นว่า น้ำตาเธอคลอหน่วย
เมื่อสอบถามถึงสาเหตุ เธอจึงตอบว่า ที่น้ำตาคลอหน่วย
เพราะรู้สึกดีใจที่ได้มาฟังธรรม แต่พร้อมกันนั้นก็เสียใจจนสะเทือนใจ
ที่สะเทือนใจก็เพราะเธอรู้สึกว่า ตนเองได้พบกับ ธรรมะเมื่ออายุมากแล้ว
จึงรู้สึกเสียดายวันเวลาที่ผ่านมา เธอเล่าว่า

"ชีวิตคนเรา ก็เหมือนกับเส้นด้ายที่ถูกดึงออกมาจากหลอดด้ายทีละนิดๆ
ขณะที่ดึงด้ายออกมาจากหลอดด้ายนั้น บางทีเราก็รู้สึกกระหยิ่มว่า ยังมีด้ายเหลือ
อยู่อีกมากมาย จึงชะล่าใจที่จะดึงด้ายออกมาใช้อย่างฟุ่มเฟือย
แต่พบว่าแท้จริงแล้ว
มีด้ายอยู่เพียงนิดเดียว เย็บผ้าได้เพียงนิดหน่อยก็หมด หากแต่ที่เราเห็นว่า
ยังคงมีด้ายเหลืออยู่เยอะแยะนั่นเป็นเพราะว่า
แกนด้ายมันใหญ่ต่างหาก...มันหลอกตาให้เราพลอยชะล่าใจ...

พลันที่เธอเล่าจบ ผู้เขียนก็รู้สึกสว่างโพลงขึ้นมาในใจ
ผู้หญิงคนนี้ เธอไม่ได้มาฟังเทศน์เสียแล้ว แต่เธอมาเทศน์ต่างหาก

เธอกำลังเทศน์เรื่อง "ความสำคัญของเวลา" และ " คุณค่าของชีวิต"
เคยได้ยินคำพูดในทำนองนี้บ่อยๆ ว่า เรามีเวลา ๒๔ ชั่วโมงต่อหนึ่งวันเท่ากัน
ทว่าเราได้ประโยชน์จากเวลาไม่เท่ากัน

สำหรับบางคนเวลา ๒๔ ชั่วโมงช่างแสนสั้น แต่สำหรับบางคน ๒๔ ชั่วโมง
ช่างเป็นเวลายาวนานเหลือแสน

ผู้หญิงคนนี้เธอบอกว่า เธอเสียดายที่มีเวลาเหลืออีกไม่มาก
อยากจะปฏิบัติธรรมให้ถึงที่สุดก็เกรงว่าเวลาจะมีไม่พอ

ผู้เขียนจึงบอกว่า การปฏิบัติธรรมนั้นไม่สำคัญที่เวลา แต่สำคัญที่ "ปัญญา"
สำหรับคนมีปัญญากล้าแข็ง อย่าว่าเป็นวันเลย บางทีนาทีเดียวก็บรรลุธรรมได้
สำหรับคนเขลา ต่อให้ภาวนาทั้งชีวิต บางทีก็ยังไม่เห็นผล

คนที่อยู่ในวัยสนธยา จึงไม่ควรน้อยใจว่า เรามีเวลาไม่พอ
แต่ควรจะบอกตัวเองว่า *เรายังพอมีเวลา" ต่างหาก
แต่คนที่คิดว่าเรายัง "พอมีเวลา" ก็ต้องระวังด้วยเหมือนกัน
เพราะบางทีการคิดด้วยท่าทีที่เป็นบวกอย่างนี้
ก็ทำให้ประมาท และเป็นเหตุให้พลาดโอกาสที่จะเร่งรัดทำสิ่งดีๆ

ดังนั้น นอกจากจะคิดว่ายังพอมีเวลาแล้ว ก็ควรจะคิดเพิ่มอีกอย่างหนึ่งว่า
"วันนี้เป็น วันสุดท้ายของชีวิต" ด้วย
เพราะหากเราคิดว่า วันนี้เป็นวันสุดท้ายของชีวิต
เราจะเริ่มคิดถึงสิ่งที่ต้องทำแข่งกับเวลา
และนั่นจะทำให้ เวลากลายเป็นสิ่งที่มีค่าสูงสุดของชีวิตได้ในทุกๆ วัน

เราเคยได้ยินพระท่านสอนบ่อยๆว่า การฆ่าสัตว์เป็นบาป แต่ผู้เขียนอยากบอกว่า
การฆ่าเวลาต่างหากที่เป็นบาปมหันต์ยิ่งกว่า เพราะเมื่อคุณฆ่าสัตว์ หากสำนึกได้
คุณอาจจะไปหาสัตว์มาปล่อยเอาบุญ แต่หากคุณฆ่าเวลาด้วยวิธีใดก็ตาม
ถึงแม้คุณจะสำนึกผิด กลับมาเห็นคุณค่าของเวลา
ทว่าก็ไม่สามารถย้อนเวลาที่ผ่านไปแล้วให้หวนคืนกลับมาได้อีก
เราทุกคนต่างก็มีเวลาที่ไม่อาจรีไซเคิล ไม่ว่าคุณจะมีเงินมหาศาล
สักกี่ล้านล้านดอลล่าร์ก็ตามที สำหรับเวลานั้น ผ่านแล้วผ่านเลยนิรันดร์

ครั้งหนึ่งลีโอ ตอลสตอย เคยเขียนปริศนาธรรมไว้ว่า
  "ใคร  คือ คนสำคัญที่สุด
งานใด  คือ งานที่สำคัญที่สุด
เวลาใด คือ เวลาที่ดีที่สุด"

ตอลสตอยตั้งคำถามนี้ผ่านเรื่องสั้นเรื่องหนึ่ง และในที่สุดก็เฉลยว่า

"คนสำคัญที่สุด ก็คือ คนที่อยู่เบื้องหน้าเรา
งานสำคัญที่สุด ก็คือ งานที่เรากำลังทำอยู่ในขณะนี้
เวลาที่ดีที่สุด   ก็คือ เวลาปัจจุบันขณะนี้"

ทำไมคนที่อยู่เบื้องหน้าเราจึงสำคัญที่สุด คำตอบก็คือ อาจเป็นไปได้ว่า
ในชั่วชีวิต อันแสนสั้นนี้ เรากับเขาอาจมีโอกาสพบกันได้เพียงครั้งเดียว
ดังนั้นเราจึงควรทำให้การพบกันทุกครั้งเป็นเหมือนการเฉลิมฉลองอันแสนวิเศษ
ที่ต่างฝ่ายต่างควรสร้างความทรงจำแสนงามไว้ให้แก่กันและกันตลอดไป

เราต้องไม่ลืมว่า มนุษย์นั้น รู้เกลียดยาวนานกว่ารู้รัก
หากการพบกันครั้งแรกนำมาซึ่งความรัก และหากเป็นการพบกันเพียงครั้งเดียว
ของชีวิตในอนันตจักรวาล นั่นก็นับว่าเป็นสิ่งที่คุ้มค่าที่สุดแล้ว
สำหรับการปฏิสัมพันธ์ ระหว่างคนสองคน

ทำไมงานที่เรากำลังทำอยู่ขณะนี้ จึงเป็นงานสำคัญที่สุด
คำตอบก็คือ ทันทีที่คุณ ปล่อยให้งานหลุดจากมือคุณไป
งานก็จะกลายเป็นของสาธารณะ
หากคุณทำงานดี มันก็คือ อนุสาวรีย์แห่งชีวิต และหากคุณทำงานไม่ดี
มันก็คือความอัปรีย์แห่งชีวิต
ตอนแรกคุณเป็นผู้สร้างงาน แต่เมื่อปล่อยงานหลุดจากมือไปแล้ว
งานมันจะเป็น ผู้ย้อนกลับมาสร้างคุณ

ทำไมเวลาที่ดีที่สุด จึงควรเป็นปัจจุบันขณะ คำตอบก็คือ
เพราะเวลาทุกวินาทีจะไหลผ่านชีวิตเราเพียงครั้งเดียว
ไม่ว่าคุณจะหวงแหนเวลาขนาดไหน มีเงินมากเพียงไร
ก็ไม่มีใครสามารถรื้อฟื้นเวลาที่ล่วงไปแล้วให้คืนกลับมาได้

ทุกครั้งที่เวลาไหลผ่านเราไป หากเราไม่ใช้เวลาให้เกิดประโยชน์สูงสุด
ชีวิตของคุณ ก็พร่องไปแล้วจากปวงประโยชน์มากมายที่คุณควรได้จากห้วงเวลานั้น

เวลาไม่มีตัวตน แต่หากเรามีปัญญา
ก็สามารถสร้างคุณค่าที่เป็นรูปธรรมจากเวลาได้อเนกอนันต์
คน...แม้มีตัวตนเห็นกันอยู่ชัดๆ แต่หากปฏิบัติไม่ถูกต่อเวลา
ถึงมีตัวตนเป็นคนอยู่แท้ๆ แต่ชีวิตก็อาจว่างเปล่ายิ่งกว่าเวลา

ทุกวันนี้ เราทุกคนกำลังสาวด้ายแห่งเวลาในชีวิตออกมาใช้กันอยู่ทุกขณะจิต
แต่เคยคิดกันบ้างหรือไม่ว่า
เส้นดายแห่งเวลาในชีวิตของเรา เหลือกันอยู่สักกี่มากน้อย
เราถนัด แต่สาวด้ายออกมาใช้
หรือว่าเราใช้เส้นดายแห่งเวลาอย่างมีคุณค่าที่สุดแล้ว...

13
IT / วิธีชี้ Mirror ของ Gentoo มาที่หอสมุด
« เมื่อ: มิถุนายน 15, 2011, 08:42:37 am »
แก้ไขแฟ้ม /etc/make.conf
เพิ่มบรรทัดนี้ลงไป

SYNC="rsync://mirror.oas.psu.ac.th/gentoo-portage"
GENTOO_MIRRORS="http://mirror.oas.psu.ac.th/gentoo"

หรือ ถ้ามีิอยู่แล้วก็เพิ่ม ต่อได้เลยครับ
GENTOO_MIRRORS="http://mirror-gentoo http://mirror.oas.psu.ac.th/gentoo"

ที่ SYNC นั้นเฉพาะ เครื่องใน ม.อ. เท่านั้นครับ ขี้เกียจขอเปิด port rsync ที fire wall

MIRROR นี้ สามารถใช้ได้ทั้ง IPv4 และ IPV6 ครับ ;b

14
1. ติดตั้ง VPN ใน มอ.ได้หรือไม่
        ได้ครับ แต่ผลลัพธ์ไม่แตกต่างกัน ใช้สำหรับติดตั้งให้ผู้ใช้ไปใช้ต่อที่บ้าน

2. ผู้ใช้สามารถขอ Certificates ได้กี่ครั้ง
        สามารถขอได้มากกว่า 1 ครั้ง และติดตั้งได้มากกว่า 1 เครื่อง ของ User 1 คน (ไม่ได้บอกว่าสูงสุดเท่าไร)

3. ใน 1 เครื่องสามารถ Add Certificates ได้มากกว่า 1 คนหรือไม่
        ได้ แต่ไม่มีความจำเป็นต้องทำอย่างนั้น ยกเว้น Certificates เดิมหมดอายุ

4. ปัญหาที่พบบ่อยๆ คืออะไร
        ส่วนใหญ่ติดตั้งแล้ว login ไม่ผ่าน แนวทางแก้ไข ก็ลอง ติดตั้ง vpn หรือขอ Certificates

หน้า: [1] 2 3 4